بیش از ۱۰۰ گونه مختلف لیچی وجود دارد و هر سال گونه‌های جدیدی به طور مداوم ظهور می‌کنند.
اکنون فصل لذت بردن رسمی از لیچی است. مقدار زیادی لیچی در بازار موجود است. سوپرمارکت‌ها، میوه‌فروشی‌ها و فروشندگان خیابانی همگی در مورد لیچی تازه فریاد می‌زنند، با عبارات جذابی مانند "اگر شیرین نباشد نیازی به پرداخت نیست" و قیمت‌هایی که از بالا به پایین متغیر است.
لیچی (نام علمی: Litchi chinensis Sonn.) متعلق به خانواده Sapindaceae و جنس Litchi است. این درخت همیشه سبز است و ارتفاع آن حدود ۱۰ متر می‌باشد. پوست میوه دارای برجستگی‌های فلس‌مانند، قرمز روشن و قرمز مایل به بنفش است. هنگامی که کاملاً رسیده باشد، قرمز روشن می‌شود؛ دانه‌ها همگی توسط یک پوشش کاذب گوشتی پوشیده شده‌اند. دوره گلدهی در بهار و دوره میوه‌دهی در تابستان است. وقتی تازه است، گوشت میوه شفاف و ژلاتینی است، با طعمی معطر و خوشمزه، اما برای نگهداری مناسب نیست.
این میوه در جنوب غربی چین، از جمله یون‌نان، گوئیژو، سیچوان و چونگ‌کینگ، و همچنین مناطق جنوبی مانند گوانگ‌شی، گوانگ‌دونگ و هاینان، و مناطق جنوب شرقی مانند فوجیان، ژجیانگ و تایوان توزیع می‌شود. همچنین در بخش جنوب شرقی آسیا کشت می‌شود. سوابقی از معرفی آن به آفریقا، آمریکا و اقیانوسیه وجود دارد. لیچی به همراه موز، آناناس و لونگان به عنوان یکی از "چهار میوه بزرگ جنوب" شناخته می‌شود.
لیچی شیرین، ترش مزه و گرم در طبیعت است. وارد مریدین‌های قلب، طحال و کبد می‌شود. می‌تواند سکسکه و اسهال را متوقف کند. این یک انتخاب عالی غذایی درمانی برای افراد مبتلا به سکسکه مقاوم و اسهال شبانه است. در عین حال، اثرات تغذیه مغز، ارتقای تناسب اندام، تحریک اشتها و نفع رساندن به طحال را دارد. به دلیل طبیعت گرم آن، مصرف بیش از حد می‌تواند به راحتی منجر به گرمای بیش از حد شود.