بیش از ۱۰۰ رقم لیچی وجود دارد و هر ساله ارقام جدیدی به طور مداوم پدیدار می‌شوند.
اکنون فصل لذت بردن رسمی از لیچی است. مقدار زیادی لیچی در بازار موجود است. سوپرمارکت‌ها، میوه‌فروشی‌ها و دستفروشان همه درباره لیچی‌های تازه تبلیغ می‌کنند، با عبارات وسوسه‌انگیزی مانند "اگر شیرین نبود، پول لازم نیست" و قیمت‌ها از بالا تا پایین متفاوت است.
لیچی (نام علمی: Litchi chinensis Sonn.) متعلق به خانواده ساپینداسه و جنس لیچی است. درختی همیشه‌سبز است و حدود ۱۰ متر ارتفاع دارد. پوست میوه برجستگی‌های فلس‌مانند دارد و قرمز روشن و قرمز بنفش است. وقتی کاملاً رسیده شود، به رنگ قرمز روشن درمی‌آید؛ دانه‌ها کاملاً توسط پوسته دانه کاذب گوشتی پوشیده شده‌اند. دوره گلدهی در بهار و دوره میوه‌دهی در تابستان است. وقتی تازه باشد، گوشت میوه نیمه‌شفاف و ژلاتینی است و طعمی معطر و خوشمزه دارد، اما برای نگهداری مناسب نیست.
در جنوب غربی چین، از جمله یوننان، گوئیژو، سیچوان و چونگ‌کینگ، و همچنین مناطق جنوبی مانند گوانگشی، گوانگ‌دونگ و هاینان، و مناطق جنوب شرقی مانند فوجیان، ژجیانگ و تایوان پراکنده است. در جنوب شرقی آسیا نیز کشت می‌شود. سوابقی از معرفی آن به آفریقا، آمریکا و اقیانوسیه وجود دارد. لیچی همراه با موز، آناناس و لونگان به عنوان یکی از «چهار میوه بزرگ جنوب» شناخته می‌شود.
لیچی شیرین، مزه‌ای ترش دارد و طبع آن گرم است. وارد مریدین‌های قلب، طحال و کبد می‌شود. می‌تواند سکسکه و اسهال را متوقف کند. برای افرادی که سکسکه‌های مقاوم و اسهال شبانه دارند، یک انتخاب عالی برای درمان با غذا است. در همان زمان، اثرات تقویت مغز، افزایش تناسب اندام، تحریک اشتها و تقویت طحال را دارد. به دلیل طبع گرم آن، مصرف بیش از حد می‌تواند به راحتی منجر به گرمای بیش از حد شود.