بیش از ۱۰۰ گونه از لیچی وجود دارد و هر ساله گونه‌های جدیدی ظهور می‌کنند.
اکنون فصل لذت بردن رسمی از لیچی است. مقدار زیادی لیچی در بازار موجود است. سوپرمارکت‌ها، فروشگاه‌های میوه و دستفروشان خیابانی همه درباره تازگی لیچی‌ها تبلیغ می‌کنند، با عبارات وسوسه‌انگیزی مانند «اگر شیرین نبود، پول ندهید» و قیمت‌هایی که از بالا تا پایین متغیر است.
لیچی (نام علمی: Litchi chinensis Sonn.) متعلق به خانواده ساپینداسه و سرده لیچی است. این درخت همیشه‌سبز، تقریباً ۱۰ متر ارتفاع دارد. پوست میوه دارای برجستگی‌های فلس‌مانند است و به رنگ قرمز روشن و قرمز ارغوانی می‌باشد. وقتی کاملاً رسیده شود، به رنگ قرمز روشن تبدیل می‌شود؛ دانه‌ها کاملاً توسط یک پوشش گوشتی کاذب پوشیده شده‌اند. دوره گل‌دهی در بهار و دوره میوه‌دهی در تابستان است. وقتی تازه است، گوشت میوه شفاف و ژله‌ای است، با طعمی معطر و خوشمزه، اما برای نگهداری مناسب نیست.
این میوه در جنوب غربی چین، از جمله یوننان، گوئیژو، سیچوان و چونگ‌کینگ، و همچنین مناطق جنوبی مانند گوانگشی، گوانگدونگ و هاینان، و مناطق جنوب شرقی مانند فوجیان، ژجیانگ و تایوان پراکنده است. همچنین در بخش جنوب شرقی آسیا کشت می‌شود. سوابقی از معرفی آن به آفریقا، آمریکا و اقیانوسیه وجود دارد. لیچی به عنوان یکی از "چهار میوه بزرگ جنوب" همراه با موز، آناناس و لونگان شناخته می‌شود.
لیچی شیرین، ترش مزه و گرم است. این میوه وارد مریدین‌های قلب، طحال و کبد می‌شود. می‌تواند سکسکه و اسهال را متوقف کند. این یک انتخاب عالی در طب غذایی برای کسانی است که سکسکه‌های مداوم و اسهال شبانه دارند. در عین حال، اثرات تغذیه مغز، تقویت بدن، تحریک اشتها و تقویت طحال را دارد. به دلیل طبیعت گرم آن، مصرف بیش از حد می‌تواند به راحتی منجر به گرمی بیش از حد شود.