بیش از ۱۰۰ رقم لیچی وجود دارد و هر ساله ارقام جدیدی به طور مداوم پدیدار می‌شوند.
اکنون فصل لذت بردن رسمی از لیچی است. مقدار زیادی لیچی در بازار موجود است. سوپرمارکت‌ها، میوه‌فروشی‌ها و دستفروشان همه با عبارات وسوسه‌انگیزی مانند «اگر شیرین نبود، پول ندهید» از تازگی لیچی‌ها می‌گویند و قیمت‌ها از بالا تا پایین متفاوت است.
لیچی (نام علمی: Litchi chinensis Sonn.) متعلق به خانواده نارگیل‌سانان (Sapindaceae) و جنس لیچی است. درختی همیشه‌سبز است که ارتفاع آن تقریباً به ۱۰ متر می‌رسد. پوست میوه دارای برجستگی‌های فلس‌مانند است و به رنگ قرمز روشن و قرمز بنفش دیده می‌شود. هنگامی که کاملاً رسیده شود، به رنگ قرمز روشن درمی‌آید؛ دانه‌ها کاملاً توسط پوشش دانه‌ای گوشتی کاذب پوشیده شده‌اند. دوره گلدهی در بهار و دوره میوه‌دهی در تابستان است. گوشت میوه در حالت تازه، نیمه‌شفاف و ژلاتینی است و طعمی معطر و خوشمزه دارد، اما برای نگهداری مناسب نیست.
این میوه در جنوب غربی چین، از جمله یوننان، گوئیژو، سیچوان و چونگ‌کینگ، و همچنین مناطق جنوبی مانند گوانگشی، گوانگدونگ و هاینان، و مناطق جنوب شرقی مانند فوجیان، ژجیانگ و تایوان پراکنده است. در جنوب شرقی آسیا نیز کشت می‌شود. سوابقی از معرفی آن به آفریقا، آمریکا و اقیانوسیه وجود دارد. لیچی همراه با موز، آناناس و لونگان به عنوان یکی از «چهار میوه بزرگ جنوب» شناخته می‌شود.
لیچی طعمی شیرین و مایل به ترش دارد و طبیعتی گرم دارد. این میوه وارد مریدین‌های قلب، طحال و کبد می‌شود. می‌تواند سکسکه و اسهال را متوقف کند. گزینه‌ای عالی برای درمان غذایی افرادی است که سکسکه‌های مقاوم و اسهال شبانه دارند. در همان زمان، اثرات تقویت مغز، افزایش تناسب اندام، تحریک اشتها و تقویت طحال را دارد. به دلیل طبیعت گرم آن، مصرف بیش از حد می‌تواند به راحتی منجر به گرمای بیش از حد شود.