بیش از ۱۰۰ گونه لیچی وجود دارد و هر سال گونه‌های جدیدی به طور مداوم ظهور می‌کنند.
اکنون فصل لذت بردن رسمی از لیچی است. مقدار زیادی لیچی در بازار موجود است. سوپرمارکت‌ها، میوه‌فروشی‌ها و فروشندگان خیابانی همگی در مورد لیچی تازه فریاد می‌زنند، با عبارات جذابی مانند «اگر شیرین نباشد نیازی به پرداخت نیست» و قیمت‌هایی که از بالا به پایین متغیر است.
لیچی (نام علمی: Litchi chinensis Sonn.) متعلق به خانواده Sapindaceae و جنس Litchi است. این درخت همیشه سبز، حدود ۱۰ متر ارتفاع دارد. پوست میوه دارای برجستگی‌های فلس‌دار، قرمز روشن و قرمز مایل به بنفش است. هنگامی که کاملاً رسیده باشد، قرمز روشن می‌شود؛ دانه‌ها همگی توسط یک پوشش کاذب گوشتی پوشیده شده‌اند. دوره گلدهی در بهار و دوره میوه‌دهی در تابستان است. هنگامی که تازه است، گوشت میوه شفاف و ژلاتینی است، با طعمی معطر و خوشمزه، اما برای نگهداری مناسب نیست.
این میوه در جنوب غربی چین، از جمله یوننان، گوئیژو، سیچوان و چونگ‌کینگ، و همچنین مناطق جنوبی مانند گوانگشی، گوانگ‌دونگ و هاینان، و مناطق جنوب شرقی مانند فوجیان، ژجیانگ و تایوان توزیع شده است. همچنین در بخش جنوب شرقی آسیا کشت می‌شود. سوابقی از معرفی آن به آفریقا، آمریکا و اقیانوسیه وجود دارد. لیچی به همراه موز، آناناس و لونگان به عنوان یکی از "چهار میوه بزرگ جنوب" شناخته می‌شود.
لیچی طعمی شیرین و تر و طبعی گرم دارد. وارد مریدین‌های قلب، طحال و کبد می‌شود. می‌تواند سکسکه و اسهال را متوقف کند. این میوه یک انتخاب عالی درمانی غذایی برای افراد مبتلا به سکسکه مزمن و اسهال شبانه است. همزمان، اثرات تقویت مغز، ارتقای تناسب اندام، تحریک اشتها و تقویت طحال را دارد. به دلیل طبع گرم آن، مصرف بیش از حد به راحتی می‌تواند منجر به گرمای بیش از حد شود.